Rozkład według wartości osobliwych 2×2
Oblicz dwie wartości osobliwe i ortogonalne czynniki U oraz Vᵀ rzeczywistej macierzy 2×2.
Wprowadź wartość skończoną należącą do dziedziny wzoru i obsługiwanego zakresu liczbowego.
Obliczenia i założenia
A=[[a,b],[c,d]]=U·diag(σ₁,σ₂)·Vᵀ; σ₁≥σ₂≥0; UᵀU=VᵀV=I.
Tylko rzeczywiste macierze 2×2. Znaki wektorów nie są jednoznaczne; powtarzające się wartości dopuszczają różne bazy. Wynik jest przybliżony; σ₂ może tracić dokładność względną blisko osobliwości. Każdy niezerowy element musi mieć co najmniej 10⁻¹⁵⁰ największego. Macierz zerowa daje czynniki jednostkowe.
Wartości muszą należeć do dziedziny wzoru. Niezerowe wyniki zbyt małe lub zbyt duże do wiarygodnego przedstawienia są odrzucane.
Częste pytania
Jak obliczany jest wynik?
A=[[a,b],[c,d]]=U·diag(σ₁,σ₂)·Vᵀ; σ₁≥σ₂≥0; UᵀU=VᵀV=I.
Jakie są założenia?
Tylko rzeczywiste macierze 2×2. Znaki wektorów nie są jednoznaczne; powtarzające się wartości dopuszczają różne bazy. Wynik jest przybliżony; σ₂ może tracić dokładność względną blisko osobliwości. Każdy niezerowy element musi mieć co najmniej 10⁻¹⁵⁰ największego. Macierz zerowa daje czynniki jednostkowe.
Jak dokładne są wyniki?
Wyniki mają do dziesięciu cyfr znaczących. Precyzja wyświetlania nie zwiększa dokładności pomiarów ani modelu. Wartości muszą należeć do dziedziny wzoru. Niezerowe wyniki zbyt małe lub zbyt duże do wiarygodnego przedstawienia są odrzucane.